Inmiddels ben ik weer veilig aangekomen in Nederland en weer enigszins bijgekomen van mijn jetlag. De verhalen van mijn reis waren echter nog niet compleet… mijn trips naar Vietnam & Bali, en mijn laatste weken in Taipei moeten nog even zwart op wit gezet worden. Waarschijnlijk is er niemand meer die het echt gaat lezen, maar voor mezelf wil ik natuurlijk mijn herinneringen bewaren… Iets met mosterd en maaltijd enzo…
Als eerste dus; Vietnam!
Hij komt er weer thuis! Vrijdagavond rond half 11 land ik als alles goed is gegaan in Düsseldorf.
Börsj dus allemaol met eûr vlaai!
PS, de afgelopen weken heb ik het druk gehad met reizen en de laatste dingen in Taipei…
In de eerste dagen nadat ik terug ben in Nederland beloof ik nog een uitgebreide update met verhalen over Vietnam, Bali en de laatste dagen in Taiwan!
Na mijn terugkomst uit Singapore had ik anderhalve dag de tijd om mijn was te doen en mijn tas weer in te pakken voor de trip naar het land van de rijzende zon, rare mobieltjes, sumo-worstelaars & gekke Jappen! Welkom in Japan!
Op vrijdag 8 mei vertrokken we met 10 man sterk naar Singapore, voor de eerste grote trip buiten Taiwan. 4 Nederlanders, 4 Italianen een Spanjaard en een Fransman, dat moet hilarische momenten opleveren zou je zeggen …
Na ’n vlucht van 16u landde ik dan eindelijk op zondag 26 april in Taipei. Met de slaap nog steeds in mijn ogen ging ik onderweg naar de bagageband. Zou mijn koffer het ook hebben overleefd? Er rolden verschillende koffers over de band, maar die van mij zat er maar niet tussen. Er spookten natuurlijk alweer veel spookverhalen door mijn hoofd. “De hele week dezelfde kleren dragen” of “werd de tas van Gertie toch gezien als gevaarlijk”. Eén ding wist ik zeker, op de vraag of ik alleen mijn koffer had ingepakt zou het antwoord meteen NEE zijn 
.
Gelukkig kwam na het lange wachten mijn koffer voorbijgerold. Nadat mijn koffer besnuffeld werd door een iets te enthousiaste labrador kon ik mijn weg vervolgen naar de ontvangstruimte.
Iedereen kijkt vast weleens op televisie naar die programma’s waar mensen aan de andere kant op je staan te wachten. Dat geluk had ik dus ook want na twee maanden stond hij daar op mij te wachten, helaas zonder naambordje maar wel met brede glimlach. Ja beste lezer, dit is het moment om eventjes je zakdoekje erbij te nemen.
(…)
Olifantenberg…
Samen met mijn Brits-Spaanse collega Jaime ben ik op een vrije zaterdag de stad in gegaan. Zonder duidelijk doel besloten we vooral te gaan genieten van het goede weer. 30 graden in de schaduw, ideaal weer dus om lekker actief te doen… Lees verder
Er was een 3e Z … Maar die ben ik na vorig weekend even kwijt! Het schrijven van dit verhaal heeft even geduurd, maar de echte fans onder jullie hadden natuurlijk allang de foto’s gevonden!
Op donderdagavond rond de klok van 23.00 uur vertrok er een bus volgeladen met internationale studenten richting het zonnige zuiden van Taiwan. Er waren natuurlijk voldoende flessen water, limonade en bakken vol met fruit meegenomen om de innerlijke mens tijdens deze reis goed te verzorgen. Aangezien iedereen toch wel moe was werd er goed geslapen in de bus, zodat de we fris en uitgerust in Kenting zouden aankomen. Om het uur plas-pauzes was dan ook behoorlijk overdreven en eigenlijk voor niemand noodzakelijk! Lees verder
Hehe, eindelijk… Na lang wachten dan toch eindelijk het verhaal over de trip naar Sun Moon Lake en Taichung vorig weekend.
Het verhaal over afgelopen weekend is nog in de maak (het wordt een heel verhaal), maar dit wilde ik jullie toch niet onthouden.
In Sun Moon Lake waren we met onze groep bijna de enige Westerse touristen in het gebied. Een lokale journalist van de “East Coast Taiwanese Journal” vond dit wel interessant en nodigde twee van ons uit voor een interview. Dit werden Stefan en ik! In de avond hebben we dan ook een afspraak met deze journalist gemaakt. Hij had overdag al een foto gemaakt van de groep en ging ons nu vragen stellen over de redenen voor ons om naar Taiwan te komen. Verder vroeg hij wat we van Taiwan vonden en dan natuurlijk vooral van de oostkust. Ik dacht eerst dat het niet zo heel serieus zou zijn en dat we er niets mee van zouden horen. Hij vroeg ons echter voor ons adres en ja hoor, vandaag ontvingen we ieder een stapel van 5 kranten met een briefje: “To send to your friends and family in your home country” (om op te sturen naar jullie familie). De eerste 5 reacties op dit bericht krijgen dus een exemplaar!
Update:
Voor de kiekens onder ons, kijk nog eens naar de datum van deze post!
Ik zet wel een krantje op de e-mail
Of ik mezelf nu grappig vind? Behoorlijk!
Van de campus hebben jullie in de foto’s op dit moment nog niet heel veel gezien. Jullie hebben een stukje van het gebouw gezien waar ik in slaap en het gebied waarin we les krijgen. Ook het zwembad is al aan bod gekomen. Tijd om de rest van het vakantiepark internaat eens te laten zien.
