Als eerste dus; Vietnam!

In de dagen voorafgaand aan het vertrek waren er de nodige dingen die geregeld moesten worden… allereerst natuurlijk een ticket. Toen dat geboekt was kwamen we er achter dat voor Vietnam een visum noodzakelijk was… oeps! Snel bleek dat je dat bij aankomst op de luchthaven kon aanvragen, maar dat kon alleen met een visa-autorisatie van een reisorganisatie. Gelukkig waren er op internet nogal wat louche sites te vinden die voor een financiële vergoeding wel een autorisatie in elkaar fabrieken. Met de spoedprocedure hadden we dan toch nog 2 dagen voor vertrek de benodigde papieren om het land binnen te komen… een beetje mazzel moet je hebben zullen we maar zeggen! Een andere verrassing voor vertrek was de kwestie “malaria”. Moesten we nou wel of niet nog last-minute malariapillen gaan slikken, en wat waren de gevaren in Vietnam? Na wat onderzoek op internet en een bezoekje aan de campus-arts bleek het risico in Vietnam niet erg groot en hebben we besloten om geen malariapillen te nemen.

Op donderdag 28 mei vertrok ik met twee andere Nederlanders naar Ho Chi Minh (Saigon). Daar geland hebben we meteen een binnenlandse vlucht genomen naar Da Nang, wat in het midden van Vietnam ligt. Met een taxi zijn we naar Hoi An gebracht waar we een hotel vonden voor de nacht. Die avond hebben we niet veel meer gedaan dan, hoe kan het ook anders, Vietnamese loempia’s eten! Dit zou een terugkomend thema worden tijdens de reis…

De volgende ochtend werden we wakker met vanuit onze hotelkamer het bovenstaande uitzicht… De dag kon al niet meer stuk! Zoals de avond ervoor afgesproken stonden na ons ontbijt 3 scooters klaar voor het hotel. Deze hadden we gehuurd om een ritje te maken naar de tempels van “My Son”. Dit bleek al snel een uitstekende beslissing want op de anderhalf uur durende tocht naar de tempels was genoeg te zien wat de moeite waard was om even te stoppen en wat plaatjes te schieten voor het familiealbum. Rijstvelden, akkers, rivieren, meren met rood/bruin water… ongelooflijk mooi!

Eenmaal aangekomen bij “My Son” werden we met een oude Jeep naar de start van de wandeltocht gereden. We kwamen daar aan op ‘t heetst van de dag, dus een gids was er niet meer  beschikbaar. Aangezien we geen zin hadden om tijd te verspillen hebben we zelf maar de route gelopen langs verschillende groepen van oude tempels waarvan er een aantal in restauratie waren.

Het deed me terugdenken aan de tijd op de middelbare school dat we met zo ongeveer alle jongens in de klas verslaafd waren aan een computerspel “Vietcong” waarin we elkaar online af aan’t knallen waren in gebieden die er net zo uitzagen. Onderweg zijn we, buiten een Vietnamees jongentje die in zijn adamskostuum een duik nam in een riviertje, niemand tegen gekomen… wat een rust!

Op de terugweg naar Hoi An (An hebben we overigens niet eens gezien!) zijn we nog op een aantal plekken gestopt die we op de heenweg hadden gemist of overgeslagen. Aangekomen zijn we naar de lokale markt gegaan om daar met eigen ogen te zien hoe live kippen geslacht werden, vlees open en bloot lag voor de verkoop en mensen tussen de manden met groenten lagen te slapen… Als je goed kijkt zie je op onderstaande foto een Vietnamees hoedje en een voet (klik voor vergroting)…

Na een lekkere portie loempia’s bij een tentje vlak naast de markt gingen we nog even naar het strand voor een frisse duik. Vanuit daar wilden we nog snel even doorrijden naar “Marble Mountain” een rotsachtige berg waarin tempels en beelden zijn uitgehouwd. Helaas was het bij aankomst daar al bijna donker en besloten we weer om te draaien. Onderweg naar het hotel kregen we een flinke hoosbui op ons dak. We kleedden ons snel om in ‘t hotel om op tijd te zijn voor onze Vietnamese kookcursus. Een vrouwtje maakte met ons een aantal typisch Vietnamese gerechten met als hoogtepunt de, jawel hoor, vietnamese loempia’s! Als je ze zelf rolt zijn ze nóg lekkerder… Met een biertje en een wijntje werd het een gezellige avond en kwam er een einde aan de eerste dag in Vietnam…

De volgende ochtend was er geen tijd om uit te slapen. Om 7 uur ’s ochtends stond er een taxi klaar die ons naar Hué zou brengen. Tijdens de 3 uur durende rit door het adembenemende landschap van Vietnam hebben we veel gezien geslapen. Vooral het stuk ofroad vanwege wegwerkzaamheden was erg spannend… In Hué werden we afgezet bij een bevriend hotel van dat in Hoi An. We hebben meteen weer scooters gehuurd en gingen op weg naar enkele highlights in de omgeving van Hué. Eerst stop was de citadel / imperial city. Het voormalige paleis van een Vietnamese keizer. Het was een behoorlijke lap grond met erg mooie gebouwen erop. We kregen voor een knaak en een bounty een rondleiding van misschien wel de kleinste vrouw van Vietnam…

Daarna op de scooters door naar de vele andere tombes en paleizen rondom Hué. Dit natuurlijk weer kris-kras door het geweldige landschap. De volgende stop was een paleis dat gebouwd was voor een andere keizer. Er lagen verschillende gebouwen in een lange lijn achter elkaar. Blijkbaar had hij 1 gebouw waarin hij geleefd had tijdens zijn regeerperiode. Één gebouw waar hij woonde na zijn “pensionering”, één gebouw waar hij vereerd werd na zijn overlijden en een ondergrondse tempel waar hij is begraven. Die man had het zich nog lang niet zo slecht bekeken moet ik zeggen! We hebben hier trouwens ook nog wat kinderen geholpen om met een tak mango’s uit een boom te gooien. Lukte ons niet echt, maar 5 minuten later komt een van die kinderen ons achterna; ” here, we catch mango for you! You eat, velly good!”.

Daarna nog nét voor sluitingstijd met de Franse slag een kijkje genomen bij een paleis in Franse stijl. Been there, done that!

Op de terugweg naar Hué moesten we wachten op de trein. Fascinerend om te zien dat er hier nog mannetjes waren die een hek dichtschoven voor het spoor en dat er zich letterlijk honderden mensen op scooters ophoopten aan wat voor ons de overkant was. Over de volle breedte van de weg, en daar moesten we dus zometeen doorheen!

Die avond hebben we eigenlijk niet veel meer gedaan dan loempia’s eten en een paar biertjes drinken bij een restaurantje tegenover het hotel… Ushi.

De volgende morgen vlogen we al weer vroeg van Hué terug naar Ho Chi Minh. Daar een leuk hotelletje gevonden en meteen scooters gehuurd om een bezoek te brengen aan de overblijfselen van de Vietnam oorlog; de Củ Chi tunnels. Ik zal geen geschiedenisles gaan geven, maar de tunnels waren de hoofdreden dat de Amerikanen de oorlog niet konden winnen. In de tunnels waren de Vietnamezen onvindbaar voor de Amerikanen en werden ze beschermd van de bombardementen en ontbossing door de Amerikanen.

Ik ben zelf via een houten deksel onder een laagje bladeren de tunnels in gekropen. Dat paste werkelijk maar net! Dat had overigens meer te maken met het formaat van het gat dan met andere dingen.Verder hebben we gezien hoe die mensen in de tunnels woonden, sliepen, kookten, vochten, kinderen ter wereld brachten (hiervan mochten we overigens geen foto’s maken…) etc. etc. Verder heb ik met een echte AK47 kunnen schieten. En nee, niet met losse flodders!

Op de terugweg moesten we op de scooter door de avondspits van Ho Chi Minh. Wat een mierennest. Overal om je heen scooters en iedereen heeft gewoon een tic om iedere 10 seconden op de toeter te rammen! Echt een gekkenhuis! Op de scooter was het een unieke ervaring en eigenlijk nog best goed te doen. Je laat je gewoon meevoeren in de grote massa en je komt vanzelf ergens uit… Ik zou hier echter niet graag auto rijden.

‘S avonds vonden we het meest geniale eettentje ooit. Buiten was er een open keuken en alles werd voor je neus klaargemaakt. Overheerlijke (jawel, daar zijn ze weer) loempia’s en ook de rest van het eten was echt super lekker!

De volgende ochtend konden we iets langer uitslapen dan de afgelopen dagen het geval was geweest. We gingen namelijk een wandeltocht maken uit de Lonely Planet door het centrum van Ho Chi Minh. De tocht voerde ons langs een markthal waar je allerhande mooie Rolexen, Ray-ban’s, Ralph Lauren en D&G shirts kon kopen… velly cheap and real my friend! Vervolgens kwamen we nog op een straatmarkt waar letterlijk het vlees buiten aan haken (nog net niet in de volle zon) lag ‘voor te garen’. In het begin denk je dan “gatverdamme!” Maar als je erover gaat nadenken is het waarschijnlijk hetzelfde vlees wat je ’s avonds op je bord krijgt… en dan smaakt ‘t inneens best prima! Niet te veel bij stil gestaan dus! (Alleen om een foto te maken).

In dezelfde straat hadden ze trouwens ook vet legaal de nieuwste DVD’s en boxsets van elke serie die je maar wilde hebben. En dat voor zo’n 40 cent per DVD. Hier heb ik dus vooral NIETS gekocht en al helemaal NIETS mee terug genomen naar Nederland! Dus ik heb GEEN James Bond collectie en Band of Brothers boxset gekocht!

Nu tijd voor het serieuze  gedeelte van de reis. In het Vietnam War Memorial Museum werd de harde realiteit van de oorlog aan het licht. Ik zal verder niet in details treden maar sommige foto’s die daar hangen zetten je wel echt even aan’t denken. En dan vond ik onderstaande foto’s toch wel het meest luguber van de collectie…

Tijdens het restant van de wandeltocht konden we even bijkomen van deze toch wel shockerende ervaring. Vervolgens hebben we nog het oude (Franse) postkantoor gezien en de Notre Dame van Saigon. De dag sloten we af met een drankje op het dakterras van het Sheraton hotel. Juist… Life sucks!

De volgende dag moesten we de reis naar Vietnam een waardig einde geven. We besloten dus wederom op eigen houtje met scooters naar de Mekong delta te rijden. Deze rivier heeft verschillende aftakkingen waarover je met kleine bootjes door de jungle kunt varen. Na 4 uur rijden vonden we een oud vrouwtje die ons mee wilde nemen voor een tour langs verschillende eilandjes in de rivier. Op het ene eilandje werd van kokos snoep gemaakt en op het andere van honing koekjes. Dat kon ons natuurlijk niet zo heel veel schelen, want we waren gekomen voor die tocht in de kleine bootjes. Uiteindelijk hebben we 10 minuten in bootje gezeten en roeiden twee vrouwen ons door de “wildernis”. We hebben nog aangeboden om zelf te peddelen, maar dat was niet nodig…

Toen was het eigenlijk al weer tijd om terug te rijden richting Ho Chi Minh om voor het donker thuis te zijn…

De reis werd afgesloten met een goeie portie loempia’s bij hetzelfde tentje als de avond ervoor en de avond daarvoor. Een mooie afsluiter van een ontzettend mooie  trip! De volgende ochtend vlogen we weer terug naar Taipei, waar we ’s avonds weer een college moesten bijwonen… Je zou bijna vergeten dat ik hier eigenlijk heen was gegaan om te studeren!

Binnenkort meer over de afsluitende reis van het semester; Bali!

Börsj dus allemaol met eûr vlaai!

PS, de afgelopen weken heb ik het druk gehad met reizen en de laatste dingen in Taipei…
In de eerste dagen nadat ik terug ben in Nederland beloof ik nog een uitgebreide update met verhalen over Vietnam, Bali en de laatste dagen in Taiwan!

Vanaf nu komen de foto’s op DEZE picasa!

Aangekomen op Narita International Airport werden we wederom met warmtecamera’s gecontroleerd op temperatuursverhoging. Bij de douane liet ik vervolgens een aantal vingerafdrukken en een foto achter. Geen papieren pasfoto, gewoon terplekke via zijn Fuji Fuji webcam. 3, 2, 1! Flits!

Na een mooie barcode in mijn paspoort te hebben gekregen stonden we eindelijk in de aankomsthal. Daar hebben we een trein gepakt vanuit de luchthaven richting de stad (Keisei) waar we moesten overstappen op de metro. Om een indruk te geven van het metro stelsel in Tokio … bij deze een kaartje (klik voor vergroting):

Asakusabashi (ergens op deze kaart) was het station waar ons hostel voor de komende 4 nachten zou zijn. Juist… we hadden wat te doen tijdens de 1,5 uur durende treinreis! Mensen die dit verhaal dus tijdens hun werk/studie lezen hebben dus bij deze wat te doen: vind Asakusabashi! Als speciale verrassing zal ik in dit bericht nog een aantal stations noemen, bezigheidstherapie… Voor de ambtenaren onder jullie kan ‘t ook een leuke teambuilding activiteit zijn om aan je collega te vragen om een station op te noemen en vervolgens met de hele afdeling te gaan zoeken!

Ik dwaal weer af… Tijdens de rit in de trein konden we tijdens deze puzzel genieten van een geweldige zonsondergang in het land van de rijzende zon…

Bij het overstappen op de metro werd ons door een verkoper een paar Japanse nootjes aangeboden om te proberen. Best goed te eten, dus ik gaf hem een paar winegums. Hij probeerde er een en was blijkbaar onder de indruk, hij drukte me de zak nootjes in mijn handen, bracht  zijn handen bij elkaar en boog zijn hoofd een paar keer naar voren. Uiteindelijk kwamen we toch aan in het Ninja hostel waar we voor nog een typisch Japanse verrassing kwamen te staan, ons bed voor de komende nachten bleek een soort van uitgebouwde kleerkast te zijn met een matras en deken erin. Ja mam, iedereen mag het nu weten ik ben in Tokyo eindelijk uit de kast gekomen.

Een kamer bestond uit een gangpad met aan beide zijden een rij van dergelijke 2 hoog van dergelijke hokken. Apart, maar wel efficiënt en veilig gebruik van de ruimte. Na een lekkere portie ASAHI zijn we dan ook moe maar tevreden naar bed gegaan… de wekker stond namelijk alweer om 5.00 uur om naar de vismarkt te gaan. Jaja, denk maar niet dat ik hier alleen voor mijn plezier ben!

De vismarkt… Rond 5.30 vertrok het gezelschap met de metro naar de Tsukiji vismarkt. (Metro puzzelaars opgelet, station: Tsukiji shijō) Daar werd bewezen dat verse vis niet stinkt! Het was er hooguit koud en nat. Verse tonijn, schelpen, zalm, paling, diepgevroren monster tonijnen die met zaagmachines werden verdeeld. Overal mannetjes op heftrucks, electische wagentjes, kruiwagens die koelboxen, emmers en bakken vis vervoerden van en naar vrachtwagens. En dan nog de vele kraampjes waar je alles wat uit de zee komt met gigantische Samuair zwaarden werd bewerkt voor de verkoop. Erg indrukwekkend en voor een beter indruk kun je ‘t beste even de foto’s bekijken. Mijn Picasa album was trouwens vol, dus ik heb een nieuwe account aangemaakt voor de foto’s van de rest van mijn trip.

Na de vismarkt gingen we door naar het Sumo stadion (Puzzelaars: Ryōgoku) om kaarten te kopen voor de wedstrijden van die dag. Er zijn de hele dag door wedstrijden, maar de echte beren van boven de 150 kilo waren vanaf 16.00 uur aan de beurt. Een behoorlijke investering, dik €40,- voor een kaartje, stelletje afzetters, maar daar moest ik gewoon zijn geweest. Aangezien het pas 9.00 uur ’s ochtends was moesten we echter nog een dikke 6 uur doorkomen in Tokyo. Vast geen onmogelijke opgave, dus gingen we naar het tempel gebied om wat meer cultuur te snuiven. (Een simpele voor de puzzelaars: Asakusa) Daar barstte het werkelijk van de toeristen. Het mooie van het verhaal was dat de grootste tempel in de steigers bleek te staan voor restauratie… Maargoed, afgevinkt; been there!

Daarna in het gebied rondgelopen. Met veel vertraging kwam daar nog de groeëte Rogstaekers optocht 2009 langs. Nou ja… een aantal Japanse dames, oude mannetjes met leuke mutsen, vrouwen verkleed als ganzen en een hoop trommels, toeters & bellen. Bij het aanschouwen van deze bonte stoet vroeg ik me eigenlijk een ding af? Hoe heet eigenlijk een groep ganzen? (kudde, school … ) Antwoorden in de comments a.u.b.!

Na dit schouwspel was het tijd om richting Sumo stadion te gaan voor de grote wedstrijden. Met een bak popcorn en Douwe Egberts koffie (jawel! ) wachten we vol spanning de komst van de grote jongens af. Om stipt 16.00 uur betraden ze de ring en startten de rituelen. Om 16.30 uur startte de eerste wedstrijd en kon het beginnen. Best indrukwekkend om te zien dat aan iedere wedstrijd een identiek ritueel voorafgaat en het uiteindelijke gevecht vaak binnen een minuut voorbij is. Zo gauw een van de worstelaars de grond raakt met een lichaamsdeel ander dan zijn voeten of buiten de ring terechtkomt, heeft de ander gewonnen. Duwen, trekken, slaan met de  vlakke hand is hierbij toegestaan. FILMPJE

Na de Sumo wedstrijd was de batterij van mijn camera helemaal leeg van het foto’s maken. We gingen echter gewoon door naar Electronic City (Volhouders: Akihabara) een gebied met Electronica winkels. Zoals velen van jullie misschien vermoeden kan ondergetekende een dergelijk gebied wel waarderen. Ik ben eigenlijk in 1 winkel geweest waar ze werkelijk alles hadden, laptops, mobieltjes, mp3-spelers, TV’s, speakers, PA-apparatuur, muziekinstrumenten, playstations, wasmachines, speelgoed … Ongelooflijk! Natuurlijk over de nieuwste dingetjes uitgetest, muziekinstrumenten geprobeerd, Blu-ray films gekeken op de meest bizarre schermen. Bizar! Wat een speeltuin! Dat was ook meteen het einde van de dag want na ’s ochtens om 5 uur te zijn opgestaan was iedereen behoorlijk kapot. Slapen dus!

De volgende ochtend was het niet uitslapen geblazen, maar waren we weer relatief vroeg uit de veren om de tuinen van het Imperial Palace te bekijken. Het paleis zelf is niet toegankelijk en zelfs niet zichtbaar maar de oostelijke tuin, die wel voor het publiek toegankelijk is, was zeker het bezoeken waard.

Buiten dat het behoorlijk groot, kleurrijk en typisch Japans is valt er eigenlijk niet heel veel over de tuinen te vertellen. Tempels, watervallen, vijvers, bruggetjes… De foto’s spreken denk ik voor zich. Na deze tuin bezochten we nog een tempel en zetten we koers richting het ‘hippe’ stuk van Tokyo, Shibuya (Gelijknamig Metrostation). Hier hebben we rondgelopen om wat te shoppen maar toch vooral om aapjes te kijken. Iedereen loopt er hier anders bij, paars haar, korte rokjes, twee kleuren sokken, piercings, hanekammen… Soms vraag je je echt hardop af: “Weet jou moeder dat je er zo bij loopt?”. En de winkels waren uiteraard net zo hip, overal neon-reclame, felle kleuren om maar flink op te vallen.

Om een indruk te krijgen van de mensenmassa op ’s werelds grootste kruispunt, in Shibuya, kijk je even naar dit FILMPJE!

Vanuit Shibuya zijn we met de metro een halte doorgegaan naar Harajuku. (U houdt nog steeds vol: Meiji-Jingūmae) Daar waren vooral de flagship winkels van de grote wereldmerken. Vanuit Shinyuku zijn we bij het vallen van de avond weer terug gelopen naar Shibuya om een hapje te eten. Vervolgens zijn we terug gegaan naar het hostel om ons klaar te maken voor het nachtleven van Tokyo, het was tenslotte zaterdagavond.

Ik heb die avond mijn camera thuisgelaten voor de zekerheid… maar het was eerlijk gezegd niet zo heel indrukwekkend. Misschien zijn we op de verkeerde plekken geweest, hoewel we ons goed hadden laten informeren, maar een gemiddelde uitgaansavond in Taipei is minstens zo gezellig of gezelliger dan een avondje in Tokyo. Hoewel de, excuseer het taalgebruik, godsvergeten hoeveelheid geld die je neer moet tellen voor entrée en een biertje daar misschien ook invloed op heeft gehad. Natuurlijk hebben we ons goed vermaakt en de entréeprijs als Nederlanders ‘eruit gehaald’ (lees: blijven tot sluitingstijd).

Vervolgens hebben we een aantal uurtjes geslapen om met degenen die wakker konden worden een laatste dag Tokyo in te trekken. Vandaag stond de Tokio baai op het programma voor de skyline en de Rainbox Bridge. Met de trein gingen we hiervoor naar het aangelegde eiland Odaiba (Waarschuwing voor degenen die echt niets beters te doen hebben: deze staat niet op de kaart!).

Vervolgens zijn we teruggegaan naar het gebied waar we de dag ervoor al waren geweest (harajuku), maar dit keer om Yoyogi park te bekijken en de befaamde Harajuku girls. Dit zijn mensen (blijkbaar niet alleen vrouwen) die zich verkleden als stripfiguren uit Japanse comics en dan bij elkaar komen bij de ingang van ‘t park in Harajuku. Je hoeft maar een hobby te hebben…

Vervolgens trok er dwars door Harajuku een pro-Nederlandse stoet van Japanners die voor de legalisatie van Cannabis waren. Free the Weed!

Volgende bestemming was Shinjuku (Eindhalte voor de puzzelaars!) een ander groot en modern gebied in Tokio. Wederom alles groot, hoog en vol kleurrijke neonreclame. In Shinjuku hebben we in een klein tentje heerlijke Japanse Ramen (noedels) gegeten. Dit gaf ons de energie om naar de Municipal Tower te gaan om vanaf de bovenste verdieping nog een nachtelijk overzicht te hebben van de eindeloze stad waar we de afgelopen dagen hadden doorgebracht.

De volgende ochtend was er nog heel even tijd om terug te gaan naar Electronic City. De rest ging nog even rondkijken, maar ik ben rechtsstreeks naar de muziek-afdeling gegaan waar ik me nog even heb uitgeleefd op alle mogelijke Piano’s en synthesizers! Zo kwam er ook aan deze trip weer een eind.

Op de maandagavond van terugkomst hadden we meteen de eerste les van “Global & Cross Cultural Marketing”, een vak van 5 weken gegeven door een Amerikaanse gast professor. Dit vak is het beste vak dat ik tot nu toe aan deze universiteit heb gehad. Interessante verhalen van de professor, boeiende lesstof en een leuk project om aan te werken!

Inmiddels ben ik terug uit Vietnam en is het aftellen begonnen; 25 dagen ben ik als het een beetje meezit al weer terug in Nederland…

‘S middags om 16.00 uur stipt werden we opgehaald door Antonio Lei en 2 vrienden, de Taiwanese taxichauffeurs die ons naar het vliegveld zouden vervoeren. Antonio heeft  een vaste (goedkope) prijs naar het vliegveld en daarnaast altijd een verse bloem in zijn auto. Dat laatste is natuurlijk dé reden om voor Antonio te kiezen! Ook is hij een van de weinige taxichauffeurs die niet als een bezetene rijdt… We hadden het vermoeden dat hij homo was, maar het blijkt dat hij een vrouw en een zoontje heeft.

Anyway, Singapore…

Na een dikke 4 uur vliegen landden we veilig in Singapore. Nadat we met warmte-zoekende camera’s werden gescreend op symptomen van H1N1 en de douane ons na veel twijfel toch toeliet kregen we buiten spontaan een hartverzakking. Het was 12 uur ’s nachts en werkelijk bloedje, bloedje heet! En dan heb ik het over 30∘om middernacht bij een luchtvochtigheid van 90%… Het wachten op een taxi leek dan ook meer op een bezoekje aan een turks stoombad…

De taxichauffeur in Singapore bracht ons naar het het hotel en vertelde ons dat dit midden in de rosse buurt van Singapore lag. Aha! Weten we ook meteen waarom de kamers zo goedkoop waren… Het bleek allemaal wel mee te vallen en het hotel zag er prima uit. Per tweetal kregen we een kamer. Ik zou de komende 4 nachten, net als in Sun Moon Lake, mijn kamer delen met Dario.

Direct na aankomst zijn we eigenlijk meteen nog het centrum in gedoken om een biertje te gaan drinken. ‘Clarke Quay’ (spreek uit: klarkie) is hét uitgaansgebied van Singapore. Het gedeelte met café’s en discotheken is volledig overdekt met een soort van gigantische doorzichtige parasols. Later die avond zou blijken waarom dat was… Bij het eerste de beste café waar nog tafeltjes buiten stonden ploften we neer. Een kijkje op de kaart: bier > SG$ 18 … Oh dat valt wel … WAT?! € 9,- voor een biertje … Eén ding was zeker, zat zouden we niet worden vanavond… Gelukkig bleek het om een pint te gaan en na een lange vlucht zonder iets te eten (JetStar, het RyanAir van Azië …) hakte die er toch best wel in… Na een bezoekje aan een bar/discotheek waar ik de slechtste live-band ooit heb gezien was het tijd om te gaan slapen… De functionaliteit van de giga-parasols toonde zich; het water kwam echt met bakken uit te lucht en het knalde alsof er een geweer naast je hoofd werd afgeschoten… Heerlijk weer dus om bij te slapen!

De volgende dag op tijd op gestaan om wat cultureel verantwoorde dingen te gaan doen… sightseeing! Een ontbijt van heerlijke donuts in het winkelcentrum bij Singapore City Hall was het startschot voor een wandeltocht door verschillende delen van Singapore. Via het oude ’stadhuis’ langs een tandarts witte kerk en het cricket-veld met een geweldig uitzicht op de skyline van Singapore (zie eerste foto) naar het ‘Orchard’ gebied waar ook het uitgaansgedeelte bij hoort. Bij daglicht zag het er toch allemaal nét wat anders uit! Afsluiter van het cultureel verantwoorde stuk van de dag was het financiële/zakelijke gedeelte waar grote internationale bedrijven en banken hun vestigingen hebben. Zo, nu was het tijd voor het strand.

Voor het strand in  Singapore ga je naar Sentosa Island. Dit eiland is 100% ingericht voor tourisme, en laat dat nou net de reden van ons bezoek zijn! Kabellift, Monorail, Reuzenrad, Rodelbaan, Dolfijnenshow, aangelegde stranden etc. etc. het lijkt de Efteling wel…

De monorail naar het eiland start in een winkelcentrum waar op geheel Nederlandse wijze een koelbox werd gevuld met ijsblokjes bruine boterhammen met kaas.

Met deze goed gevulde boterhamtrommel begon het steeds meer op een schoolreisje te lijken… tot zonsondergang zijn we op Sentosa gebleven om te voetballen, zwemmen, tukken en natuurlijk een hoop lol gemaakt. FILMPJE!

Voor de wakkere lezers onder ons; u heeft natuurlijk al lang opgemerkt dat we inmiddels zijn aanbelandt bij zaterdagavond. De mensen die daarnaast ook nog logisch nadenken kunnen natuurlijk voorspellen wat er dan gaat gebeuren… Juist! Na een warme maaltijd (Nee, meer kan ik van de Sligro kip uit de magnetron niet maken) waarvoor we flink werden uitgekleed was het tijd om naar de oudste en een van de grootste clubs van Singapore te gaan: ‘The Zouk’. Sommigen onder ons werden warm van het feit dat daar ene ‘Markus Schulz’ zijn plaatjes zou draaien, maar bij mij wekte die naam alleen enige gelijkenis met mijn eigen naam op. Achteraf moet ik zeggen dat hij er toch wel aan heeft bijgedragen dat we een onvergetelijke avond hebben gehad.

De volgende ochtend was minder moeilijk dan verwacht. Om 11 uur was namelijk iedereen weer ‘fris en fruitig’ klaar om op pad te gaan naar “Little India”, het Indiase stadsdeel van Singapore. Het volledig Indiase ontbijt bestond uit behoorlijk pittige curries, kip tandoori en naan brood en gaf een kater geen kans. De volgende halte in “Little India” was “Mustafa Market”. De naam klinkt niet erg louche, maar ze hebben er werkelijk alles; horloges, brillen, supermarkt, tassen, huishoudelijke apparaten, electronica, souvenirs, kleding en alles dichter op elkaar gepropt dan in een gemiddelde Aldi. Voordat je naar binnen ging werd je tas ook dichtgemaakt met tie-rips om te voorkomen dat er perongeluk dingen in terecht zouden komen die niet van jou zijn…

Daarna was het tijd om naar het strand te gaan en dus werd de koelbox weer tot de rand toe gevuld met ijs en bier… Dit maal gingen we voor de afwisseling naar de andere kant van Sentosa Island. Toen de zon diep in de zee verzopen was zijn we terug gegaan naar het hotel.

We besloten nog voor één drankje te gaan in Clarke Quay. We kwamen bij een enigzins vreemde tent terecht. De toko, genaamd de “Clinic” is geheel ingericht als een ziekenhuis. Je zit in een rolstoel, de drankjes komen in injectiespuiten en infusen (die je overigens gewoon met je mond drinkt, mam!). Helaas had ik mijn camera niet bij me, maar het was behoorlijk hilarisch om iedereen te zien stunten met een rolstoel. Ik voelde me er een beetje vreemd bij… je zal maar echt de rest van je leven in een rolstoel zitten en dan lopen ze er hier wat mee te grappen… Van de andere kant is er in Weert ook een café dat al jaren met mijn moeder spot! Na een ‘Singapore Sling’ cocktail lagen we allemaal alweer vroeg in bed om de volgende dag optimaal van alweer de laatste dag in Singapore te kunnen genieten!

‘S ochtends hebben we met een aantal mensen vrij actief de tourbus gepakt die ons door de hele stad zou rijden. Op Chinatown na hadden we eigenlijk alles al gezien… Na een Islamitische maaltijd op ‘Arab street’ heeft het de rest van de dag geregend, dus verder dan een aantal winkelcentra (en die zijn er VEEL in Singapore) kwamen we helaas niet. Het strand zat er niet meer in.

‘S avonds waren er twee opties; reuzenrad of nacht-safari (oftewel dierentuin bij nacht). Het reuzenrad interesseerde me totaal niet en een dierentuin bij nacht vond ik een beetje een vreemd concept. Ik besloot dus voor de onbekende optie te gaan. Na een verschrikkelijke show waarbij een recyclende aap niet recyclen kon en de rest van de dieren ook niet bepaald deed wat van ze verwacht werd, was de toon gezet. We stapten in de tram die ons door het park zou rijden. Aangezien het nacht was, er geen flits gebruikt mocht worden (wat vrij logisch is) en de tram bleef rijden zijn alle foto’s die ik tijdens de toch gemaakt heb bewogen… niet bruikbaar dus! Mijn humeur daalde nog een trede. Gelukkig konden we halverwege uit de tram voor een korte wandeltocht. Daar heb ik toch nog wat foto’s kunnen maken van de vliegende eekhoorns, vleermuizen en een luipaard.

Dat maakte mijn avond toch nog een beetje goed. De rest van de tocht hebben we nog een tijger, Indische neushoorn en een zwaaiende olifant gezien. Geen moeite meer gedaan om bewijsmateriaal te schieten…

De volgende ochtend hebben we uitgeslapen om om 13.00 uur op het vliegveld te zijn voor de terugvlucht naar Taipei… zo kwam er een einde aan een mooi en vermoeiend weekend en had ik 1 dag te tijd om mijn was te doen, afscheid te nemen van onze Spaanse vriend Jaime die terug ging naar Spanje en me voor te bereiden op de volgende trip naar Tokyo! …

Voor de rest van de foto’s van Singapore kijk je trouwens op de gebruikelijke locatie!

Na ’n vlucht van 16u landde ik dan eindelijk op zondag 26 april in Taipei. Met de slaap nog steeds in mijn ogen ging ik onderweg naar de bagageband. Zou mijn koffer het ook hebben overleefd? Er rolden verschillende koffers over de band, maar die van mij zat er maar niet tussen. Er spookten natuurlijk alweer veel spookverhalen door mijn hoofd. “De hele week dezelfde kleren dragen” of “werd de tas van Gertie toch gezien als gevaarlijk”. Eén ding wist ik zeker, op de vraag of ik alleen mijn koffer had ingepakt zou het antwoord meteen NEE zijn .

Gelukkig kwam na het lange wachten mijn koffer voorbijgerold. Nadat mijn koffer besnuffeld werd door een iets te enthousiaste labrador kon ik mijn weg vervolgen naar de ontvangstruimte.

Iedereen kijkt vast weleens op televisie naar die programma’s waar mensen aan de andere kant op je staan te wachten. Dat geluk had ik dus ook want na twee maanden stond hij daar op mij te wachten, helaas zonder naambordje maar wel met brede glimlach. Ja beste lezer, dit is het moment om eventjes je zakdoekje erbij te nemen.

(…)

We vervolgden onze reis naar de eindbestemming, Mark’s residence. Gelukkig had ik mijn persoonlijke reisleider bij me dus ik hoefde alleen maar achter hem aan te lopen, vandaag en voor de rest van de week ook dus dat beloofde wat.

Enigsinds gebroken keek ik mijn ogen uit tijdens de busrit naar Taipei Main Station. Toen we daar uitstapten bleek er een zwerver een bakje met muntgeld voor mijn voeten te hebben gezet, wat ik dus ook royaal omschopte. Nadat we hem geholpen hadden met zijn zuur verdiende geschooide dollars terug te stoppen en dat Mark er meteen jaarsalaris bovenop stortte hadden we meteen een nieuwe vriend erbij in Taipei.

Bij aankomst op de Universiteit kreeg ik natuurlijk meteen een persoonlijke rondleiding. Dezelfde die jullie overigens gehad hebben via de foto’s. (Voor de Lost fans onder ons, ik voelde me net alsof ik in een station kwam.)

Bordjes als “The female are denied entry” vielen me meteen op, dus ik had ook meteen medelijden met Mark . Nadat ik kennis had gemaakt met Mark’s nieuwe vrienden en zij mij alvast wat hebben verteld over de eerste twee maanden zijn we nog wat gaan eten bij hun surrogaat moeder. Hoe goed zij voor ze zorgt, ze maakt de beste instant noodles van Taipei!

Die avond zijn we nog naar de nightmarket gegaan om alvast wat cultuur te proeven want daarvoor heb ik natuurlijk die hele lange vlucht gemaakt! En om gewoon kei hard tegen de jetlack in te gaan hebben we de avond afgesloten in de Brown Sugar, met natuurlijk een lokaal biertje. Zoals je op de foto’s vast wel kan zien was ik daarna ook helemaal kapot!

Na een korte nacht stonden we ’s ochtends (8.30u) alweer fris en fruitig bij een bushalte te wachten. Maar niet op de bus, nee Mark had een auto voor ons gehuurd omdat we de komende dagen naar Taroko zouden gaan. Het kantoor van de goede man was de bushalte, dus ’n kopje koffie zat er nog niet in. En daar kwam dan ook de verrassing. Een grote, lelijke, maar vooral luxe pimpmobiel zou ons de komende dagen mooie Taiwanese meisjes plekken van Taiwan laten zien. Maandagochtend 8.30u is opzich wel spitsuur maar dat weerhield mij er niet van om ons feiloos door de drukke straten van Taipei te rijden. Het krioelt daar van de taxi’s, busjes en vooral scooters maar gelukkig had ik een uitstekende co-piloot die ons via de beroemde 101 terugbracht naar de Uni.

Na een stevig ontbijt, dat Mark geheel in het Chinees bestelde, konden we onze weg gaan vervolgen naar Taroko. Het ontbijt was overigens een echte aanrader van Mark en smaakte dus ook prima.

We vervolgden onze reis in de richting van Taroko en Hualien en als echte chauffeur, nog net zonder pet, vervoerde ik de directeur van Utopia Design die nog even wat business te doen had. De twee CDs die in de auto lagen werden grijs gedraaid en natuurlijk zongen we ook keihard mee met alle hits. Onderweg genoten we nog van de bergweggetjes en de verschillende mooie uitzichten die we tegen kwamen. Een tocht van ongeveer 150km waar we toch 4u mee kwijt waren. Dat geeft wel een indruk van de wegen. En ik vermeld er natuurlijk niet bij dat het een half uur duurde om Taipei uit te komen vanwege een technisch mankement, lees StomStom.

Voor ons een gezellige dag in de auto, maar dat gedeelte zal ik maar overslaan want het is voor jullie niet spannend. Aan het einde van de dag waren we aangekomen in Hualien en hebben daar onze intrede gemaakt in het zeer beroemde Formosa backpackers hostel.

De volgende ochtend zouden wij natuurlijk heel vroeg het mooie nationaal park van Taroko gaan bezichtigen dus we gingen enigsinds op tijd ons bed opzoeken. Het bed sliep echt zo ontzettend lekker, deze keer een echt matras van de Ikea ipv van een slaapmatje bij Mark, dat we onze plannen een beetje moesten aanpassen (lees als verslapen). Maar iets later dan gepland gingen we dan toch opweg naar Taroko.

Wij als echte Scouts hadden ons natuurlijk voorgenomen om de hele dag te gaan wandelen, maar naar enige Taiwanese aandringen besloten we toch tussendoor de auto maar te gebruiken en achteraf bleek dat het vrouwtje van het lokale NMC toch wel gelijk had. Deze dag hadden we prachtig weer en zoals je op de foto’s al zag is het echt een hele mooie omgeving. Geniet met ons mee!

Die avond hebben we nog wat spa’tjes genuttigd in het Hostel, kwam de politie nog langs omdat Mark echt te luidruchtig was en hebben we nog wat internationale contacten opgedaan.

Inmiddels alweer woensdag, de week is weer doormidden, we vervolgden onze route nog wat zuidelijker maakten nog een tussenstop aan het strand en namen rustig de tijd om ons voor te bereiden op het feestje van de avond…

Die avond was het feestje voor de Queen en nog het verjaardagsfeestje van Lucy en Arjen. De oranje vlaggetjes werden opgehangen en de shirts gingen aan. Mark en ik natuurlijk als diehards in het oranje! Natuurlijk was ik ook voor het studentenleven naar Taiwan afgereisd en daar was deze avond de top avond voor! Onder het genot van (te)veel drankjes heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Super gezellig! Daarna zijn we nog verder gegaan om het nachtleven van Taipei te ontdekken en ik moet zeggen het bevalt prima. We danstten dan ook door tot diep in de nacht!

Enigsinds brak zijn we dan ook de volgende dag pas laat opgestaan.De donderdag hebben we gebruikt om wat van Taipei te zien. We zijn onderandere naar de Taipei 101 gegaan. Momenteel nog het hoogste gebouw ter wereld met de snelste lift. Binnen 37 seconden hadden we een mooi uitzicht over de stad. Die avond moesten we natuurlijk ook iets doen en na enige aarzeling werd het de tent “Brass Monkey”. Kijk, ik als buitenstaander vind het allemaal prima maar de naam klintk natuurlijk al een beetje louche. Laat ik zeggen dat dit ’n tent is op donderdagavond die je zo zou kunnen tegenkomen bij een aflevering van Peter R. of Undercover in Nederland Taiwan.

Je zou denken dat Mark daar alleen is voor de lol en ik heb natuurlijk zelf ondervonden dat het zo is maar soms moet er ook tijd gemaakt worden voor het volgen van lessen. Zo ook de vrijdag.

Deze dag trok ik er dus alleen op uit. Als echt toerist met rugzak, fototoestel en Lonely Planet trok ik erop uit om alle bezienswaardigheden van Taipei te doen. Deels is me dit dan ook gelukt, totdat je niet meer weet waar je bent en dus officieel verdwaald bent. Om de paniek te bewaren ben ik dan ook meteen de verkeerde bus in gesprongen en toen ik aan de andere kant van de stad uit kwam (de verkeerde overigens) wist ik wel weer waar ik was. ..Simpel toch?

Die avond hebben zijn we met een paar nog een keertje het nachtleven van Taipei ingedoken want het was natuurlijk alweer mijn laatste avond, snik snik. Omdat het de laatste avond was zijn we natuurlijk weer helemaal los gegaan met een colaatje en een spa’tje. Nadat de taxi ons weer veilig had afgezet was ook de laatste nacht weer voorbij. We waren redelijk naar de haaien.

Natuurlijk voeldden we ons de volgende ochtend weer kiplekker en nog beter dan de donderdagochtend! Langzamerhand begon er toch een einde aan mijn reis te komen, maar voordat het zover is zijn we nog even langs de kleermaker gegaan en zijn we door Taipei geslenterd. Ik las al een aantal complimentjes over Mark’s shirt, dus dat belooft wat voor mij in Amsterdam . Die avond zijn we met de taxi naar het vliegveld gegaan want voor ons beiden zat het er weer op. Nu alleen nog een vliegreis van 16u terug naar Amsterdam!

Het was een super toffe reis met veel mooie ervaringen! Mark heeft het daar ontzettend slecht, hij mist zijn vrienden, familie en zijn moeder natuurlijk ontzettend. Maar het motto is: “What happens in Taiwan, stays in Taiwan” haha. Maar om toch wat dingen te vertellen, zie hier een Wist-je-datje van de belevenissen in Taiwan.

Wist je dat:

- Een blondje jongen op het vliegveld van Bangkok een toeristische attractie is.

- Mark’s bijnaam Nauzer te moeilijk is in Taiwan en ze er daarom maar Shark van hebben gemaakt. Want dat rijmt natuurlijk op …. juist ja

- Mark en Roy samen in de metro van Taipei een nog grotere attractie zijn.

- Mark zelfs een eigen Shark shirt heeft bemachtigd.

- Roy alle verhalen van iedereen nu al kent.

- Alle meisjes letterlijk tegen Mark opkijken.

- Mark meer Chinees praat dan Roy Weerts.

- We nog steeds niet weten of wij die groene krassen op de auto veroorzaakt hebben.

- Het nachtleven heel erg gezellig is in Taipei.

- Er een weddenschap is, Italie tegen Nederland.

- Mark ondanks al zijn reisjes daar toch nog studeert en soms zelfs op zondag.

- Het gewoon echt een super toffe reis was!

- Roy omgekocht kan worden voor alles wat je nog maar meer wilt weten over Taiwan.

- De Nederlanders graag de taxi chauffeurs voor de gek houden en ze hard over drempels laten rijden.

Groeten, Roy

Enkele foto’s van Roy

Samen met mijn Brits-Spaanse collega Jaime ben ik op een vrije zaterdag de stad in gegaan. Zonder duidelijk doel besloten we vooral te gaan genieten van het goede weer. 30 graden in de schaduw, ideaal weer dus om lekker actief te doen…

We hadden iets gehoord over een zekere ‘Elephant Mountain’ (Olifantenberg) en besloten naar boven te gaan. Zwetend als een otter kwamen we boven op de berg aan om te genieten van het geweldige uitzicht over Taipei. De foto’s spreken denk ik voor zich!

Naderhand nog even geprobeerd om de 101 op te gaan voor de zonsondergang omdat het lekker weer was, maar de wachttijd voor de lift was helaas een dik uur. Aangezien er vast nog wel een zonnige dag zou komen besloot ik om daar niet ‘Efteling-style’ te gaan wachten.

Gezellig feestje, Menno!

In Taiwan mag een ambassade officieel geen ambassade heten, (Iets met China & Panda’s …) en dus is er ook geen ambassadeur. Wat hebben ‘we’ hier dan wel? Menno Goedhart is het ’stamhoofd’ van de Nederlanders in Taiwan en de grote baas van het “Netherlands Trade & Investments Office”.

Nu wil het dat het op 30 April Koninginnedag was. Dus ontvingen alle Nederlanders hier een uitnodiging voor een feestje op 24 April bij meneer en mevrouw Goedhart aan huis. We verwachtten dus een bescheiden Hollands feestje, wat biertjes en op z’n minst een bakje pinda’s. Wat gek, Koninginnedag vieren op 24 April, maar wat bleek; op deze dag was Menno zelf jarig. Reden genoeg dus om flink uit te pakken!

Live muziek, buffel-bar (buffet), heel veel drank, haring én bitterballen! Nog net geen friet speciaal, dat was helemaal geweldig geweest. Menno had goed voor zichzelf ons gezorgd. En aangezien ik dit jaar voor ‘t eerst belasting ben gaan betalen heb ik dat maar meteen even recht gezet! Leve de Koningin!

Hier hebben we ook nog behoorlijk wat Nederlanders ontmoet die voor werk/studie/zaken/vakantie/vrouwen of een combinatie hiervan in Taiwan zijn.

Nadat Menno’s koelkast leeg was gingen we naar een motel waar een feestje georganiseerd was voor de uitwisselingsstudenten van onze universiteit en van de ‘concurrent’ aan de andere kant van de stad. Kamer met zwembad, jacuzzi, massagestoel… Wat hebben we ‘t hier toch slecht!

Natuurlijk moest het zwembad uitgeprobeerd worden en Stefan en ik waren dan ook de eersten die besloten om een duik te nemen. Godweet wat er in dat water allemaal is gebeurd… Als ik dus een of andere enge ziekte oploop dan is ‘t duidelijk waarvan! Het weekend was weer goed begonnen en ik kon me zaterdag mentaal voorbereiden om de komst van Roy… die zou namelijk op Zondag (26 april) landen in Taipei en voor een week blijven. De spannende verhalen van die week lezen jullie dus snel!

PS: De crash-course (2 weken 40 uur college) Entrepreneurship is inmiddels klaar en gehaald. Veel van geleerd en bruikbare informatie vanaf gehaald voor mijn toekomst. Ook Chinees is inmiddels klaar, gehaald met een 8+ en dus krijg ik mijn geld wat ik betaald heb voor de lessen terug! Het mooie daarvan is dat je dus in principe 3x hetzelfde geld uitgeeft. 1e keer voor de les, 2e keer omdat je weet dat je ‘t terug gaat krijgen over een maand en de 3e keer als je ‘t daadwerkelijk terugkrijgt. Dat is wat ik noem; een goeie investering!

PS2: Morgen Singapore t/m dinsdag, woensdag in Taipei & donderdag naar Tokyo t/m maandag… bah bah!

Op donderdagavond rond de klok van 23.00 uur vertrok er een bus volgeladen met internationale studenten richting het zonnige zuiden van Taiwan. Er waren natuurlijk voldoende flessen water, limonade en bakken vol met fruit meegenomen om de innerlijke mens tijdens deze reis goed te verzorgen. Aangezien iedereen toch wel moe was werd er goed geslapen in de bus, zodat de we fris en uitgerust in Kenting zouden aankomen. Om het uur plas-pauzes was dan ook behoorlijk overdreven en eigenlijk voor niemand noodzakelijk!

Toen we in Kenting aankwamen was het pas 5.30 uur in de ochtend! Niks te beleven nog natuurlijk en wat doe je dan? Juist, uitslapen! Het meisje wat alles geregeld had zei dat we onze spullen konden afgeven bij het ‘hotel’. Vol verwachting klopte ons hart… waar zouden we terecht komen? Het bleek dat we gingen overnachten in de Katholieke kerk van Kenting! Helaas was er nog geen plaats voor ons in de herberg (check-in  tijd: 14.00 uur) dus vond het uitslapen plaats in een houten stoel.

Later die dag zijn we naar een stukje strand in een mooie baai gelopen waar we en middag doorbrachten met beach-volley. In de namiddag hebben we op een waterscooter door de baai gescheurd. Natuurlijk gebeurde dat op geheel (on)gepaste wijze: “volle gaas!”! Met 85 km/u vlogen we dan ook letterlijk over de golven. En natuurlijk konden we het niet laten om er een paar keer flink vanaf te vliegen… Zeer tevreden zijn we op het terras geploft en hebben we wat Coronaatjes weggetikt… Life’s good!

Toen we ’s avonds terugkwamen van ‘t strand was het dorpje compleet verbouwd. Overal stonden kraampjes, waren podia opgebouwd, het leek er op dat er wat stond te gebeuren. Snel teruggegaan naar onze kerk en daar goddelijk gedouched (Eindelijk dat zand uit mijn bilnaad! Bah! … )

Na wat rondlopen op de markt en her en der wat maffe Taiwanezen met een gitaar om hun nek op een podium te hebben zien springen en schreeuwen werd het tijd voor een echt feestje. Er gingen geruchten dat er een gezellig feest zou zijn op het strand waar we die middag geweest waren. Niets bleek minder waar, op het strand werd gedanst, gesprongen, vuurwerk afgestoken en vooral heel gek gedaan! Eindelijk een goedmaker voor de gemiste vastelaovundj!

De volgende ochtend om 10 uur werden we wakker gemaakt door moeder overste… we moesten namelijk van kamer wisselen. Hoera! In plaats van een 20 persoons kamer met stapelbedden gingen we nu met ongeveer 60 man in een gebedsruimte liggen.

We waren nu in ieder geval wel vroeg uit de veren en na een ontbijtje namen we een taxi naar een strand iets verder van het stadje. Bij wat lokale surfers hebben we toen wat surfboards gehuurd en zijn we een dagje gaan surfen. Helaas was ik vergeten de batterij van mijn camera uit de oplader te halen, dus heb ik van deze middag geen foto’s. Dus ook niet die ene waarop ik met 2 handen achter mijn rug en 1 been in mijn nek op een golf balanceer. Helaas, daar moeten jullie me dus maar in geloven!

De avond werd doorgebracht op een van de vele festivals die in de omgeving van Kenting plaatsvonden. Toen daar een van mijn slippers kapot ging dacht ik dat ik de hele avond op blote voeten rond zou moeten lopen. Gelukkig was er op het terrein gewoon een winkel waar ze slippers verkochten. Aangezien ik hier nog geen enkele schoenwinkel mijn maat ben tegengekomen schatte ik mijn kansen vrij laag in. Wonder boven wonder had hij 1 soort in maat 46. Toen ik vroeg wat ze kosten had hij me eerlijk gezegd behoorlijk af kunnen zetten, maar hij bleef eerlijk en verkocht me de slippers voor €2,50.

Er waren btw heel wat mensen van onze groep die de DJ op mij vonden lijken… Jullie mening in de reacties graag

Na het feestje zijn we nog even naar het strand van de vorige avond gegaan om daar de zonsopgang te zien.Wat een avond! En wonder boven wonder… ik loop nog steeds op die slippers!

Het leek alsof we nauwelijks in ons bed lagen toen moeder overste ons er al weer uit rammelde. In de naam van vader, zoon …

Oh nu we het daar toch over hebben; Mam & Pap, proficiat met jullie verjaardag!

Toen maar weer een dagje op het strand gelegen. Nog een rondje op een waterscooter gemaakt en rond een uur of 4 kwam er een einde aan het weekend. We konden nergens douchen, dus met de halve playa in mijn broek vertrok de bus terug in de richting van Taipei. Later hoorde ik dat er tijdens de reis 4 films waren afgespeeld…

Vrijdagochtend vertrokken de andere Nederlanders, een Italiaan en een Tsjech al in de richting van Sun Moon Lake. Helaas had ik nog een hele interessante les op vrijdag die ik, gemotiveerd als ik ben, niet wilde missen. Heel gezellig de les gevolgd en om 16.00 met Dario, een Italiaan die met ongeveer dezelfde belabberde situatie zat als ik, de hogesnelheidstrein gepakt richting Taichung. Met 300 km/h door het overdreven groene landschap van Taiwan. In Taichung aangekomen een uur moeten wachten op de bus richting Sun Moon Lake. Daar aangekomen waren de anderen al aan’t genieten van het prachtige uitzicht aan het meer onder het genot van een lekker koud pilsje. Zonder enige twijfel heb ik besloten dat ook maar te doen, achteraf geen slechte beslissing!

De rest had al een hotel gevonden en had voor ons de laatkomers ook een kamer gereserveerd. Zeker niet slecht… De foto zegt denk ik genoeg! Het bed is niet opgemaakt mam, maar het was dan ook een wilde nacht!

De volgende dag hebben we ons ontbijt genomen bij misschien wel de mooiste Starbucks locatie ter wereld. Vervolgens wilden we scooters huren voor een trip rond het meer (32 km), maar omdat je met een Europees Rijbewijs niet verzekerd was hebben we besloten om voor de mountainbikes te gaan. Sportief!

Ondanks de hitte (30+) was de was zeker de moeite waard, we hebben kunnen genieten van waanzinnige uitzichten en bezoekjes gebracht aan een hele mooie tempel (zie boven) en een pagode boven op een berg. Ik heb hierbij trouwens veel voordeel van mijn *kuch* sportiviteit en enorm athletische lichaam, sommige klimmetjes (vooral die naar de pagode) waren toch wel van de buitencategorie. De bolletjestrui werd dan ook vol trots gedragen op de weg naar beneden. Aan het einde van de  dag hebben we moe maar voldaan de bus gepakt naar Taichung waar we de avond zouden doorbrengen.

Na een hotel te hebben gevonden in zijn we het centrum in gegaan. Na een goede maaltijd zijn we gaan stappen. Erg gezellig! Zo gezellig zelfs dat we de volgende ochtend wakker werden gemaakt door de poetsvrouw dat we eigenlijk toch echt binnen 10 minuten moesten uitchecken. Uiteindelijk werd dit dus een half uur. We besloten om nog wat van de middag te maken en te kijken wat er in Taichung te beleven viel. De receptioniste wist eigenlijk niets te bedenken en in het centrum aangekomen bleek dat deze stad vrij dood is. Er was werkelijk helemaal niks loos. Dus hebben we bij een Amerikaans restaurant maar naar de Grand Prix van Australië gekeken. Ook leuk…

Vervolgens hebben we nog wat doelloos rondgezworven door de redelijk verlaten straten van Taichung en kwamen we langs een markt waar ze “live” kippen slachtten. Beetje ranzig, wel lekker vers! Heb uiteindelijk maar een vers geslachtte ananas gegeten, ook lekker!

De trip eindigde met een bezoekje aan een arcade hall waar we heel mooi tegen elkaar konden racen/schieten/drummen/surfen etc. etc. Niet echt heel erg cultureel verantwoord, maar wel leuk!

Inmiddels ben ik al weer terug van mijn tripje naar de jaarlijkse strandfeesten in dé badplaats van Taiwan, Kenting. Hoe dat was? Dat lees je in de volgende editie van: “Nauzer in kleinemensenland”.

Uiteraard ga je voor de rest van de foto’s nog steeds naar:

http://picasaweb.google.com/mark.naus

In Sun Moon Lake waren we met onze groep bijna de enige Westerse touristen in het gebied. Een lokale journalist van de “East Coast Taiwanese Journal” vond dit wel interessant en nodigde twee van ons uit voor een interview. Dit werden Stefan en ik! In de avond hebben we dan ook een afspraak met deze journalist gemaakt. Hij had overdag al een foto gemaakt van de groep en ging ons nu vragen stellen over de redenen voor ons om naar Taiwan te komen. Verder vroeg hij wat we van Taiwan vonden en dan natuurlijk vooral van de oostkust. Ik dacht eerst dat het niet zo heel serieus zou zijn en dat we er niets mee van zouden horen. Hij vroeg ons echter voor ons adres en ja hoor, vandaag ontvingen we ieder een stapel van 5 kranten met een briefje: “To send to your friends and family in your home country” (om op te sturen naar jullie familie). De eerste 5 reacties op dit bericht krijgen dus een exemplaar!

Update:

Voor de kiekens onder ons, kijk nog eens naar de datum van deze post!

Ik zet wel een krantje op de e-mail

Of ik mezelf nu grappig vind? Behoorlijk!

De campus bestaat uit twee delen. De zogenaamde “lower campus”, die  aan de voet van een berg/heuvel ligt, en de “upper campus” (what’s in a name) ligt op die verhoging.Dat laatste gedeelte is waar voor de heren de slaapvertrekken zijn en een vreetschuur waar ze overigens de beste milkshakes en fruitsappen produceren van Taiwan. Vers fruit, ijs (bevroren water, geen roomijs) en eventueel melk in de blender… heerlijk! Beneden zijn de lessen, sportvelden, zwembad, nog een vreetschuur (zonder sapjes…). De twee gedeeltes worden ook gescheiden door de Jingmei rivier (Zie foto). Aan de rivier is het vooral in het weekend erg druk door vele Taiwanezen die met hun gezin hier een dagje doorbrengen… weer een wat anders dan de Tungelerwallen … gezellig

Als je interesse hebt in de verdere ‘looks’ van de campus kun je een kijkje nemen in dit fotoalbum waar ik voor de verandering eens commentaar bij de foto’s heb gezet.

Keelung

Woensdagavond is hier eigenlijk de traditionele stap-avond, maar deze keer wilden we eens een keer cultureel verantwoord uitgaan. We besloten dus om naar de havenstad ‘Keelung’ ten noordoosten van Taiwan te gaan. Door de buddies van Stefan en Arjen werden we meegenomen in de juiste bus en belandden we warempel op de goede plaats. Handig die buddies, we hoeven alleen maar op tijd te zijn en in te stappen, en dat blijkt voor sommigen onder ons al moeilijk! Jaja, mensen zoalsMartijn lopen hier ook rond… In de bus troffen we een jongen, Alex, die terugkwam van zijn werk in Taipei, hij bood ons aan om ons mee te nemen voor een speciale rondleiding in Keelung. Na een wandeling en een ‘diner’ op de lokale “Night Market” gingen we het letterlijk hogerop zoeken. Alex besloot ons mee te nemen naar Jungjeng park dat naast een reusachtig standbeeld van 22m hoog geflankeerd door 2 gouden leeuwen ook een prachtig uitzicht geeft over Keelung en de haven van Keelung. Mooi!

Uiteraard konden we het niet laten om daarna nog gewoon op stap te gaan! Nieuwe tactiek om de kosten hierbij wat te drukken is het “indrinken” voor de supermarkt.

Voor 11 uur is de entrée meestal namelijk gratis, je haalt dus voor die tijd een stempel en gaat vervolgens bij 7/11 (die hier op iedere straathoek te vinden is) aan’t bier. Scheelt zo’n NT$ 150 per biertje, ja bier is hier duur op stap! En ja, en we zijn tenslotte met een aantal Hollanders he!

Jiufen

Aangezien de meeste anderen van ons ‘clubje’ hier een volledige dag les hadden op zondag (9.00 – 17.00) en ik met het geweldige weer van die dag (30ºC) niet thuis wilde zitten, ging ik met de twee Zweden (Joakim & Camilla) van ‘t gezelschap en 3 lokale studenten mee. Met de bus zijn we naar Jiufen geweest, een stadje aan de Noord-Oost kust, niet heel ver van Keelung. Dit stadje is gelegen tegen een bergwand en vanaf de balkons en dakterrassen van de meeste restaurantjes hier heb je een geweldig uitzicht over het stadje en de Grote Oceaan.

We hebben de zonsondergang gezien vanaf het dakterras. Over de zon gesproken, die gaat hier om een uur of 6 ’s avonds onder en komt ook weer om een uur of 5.30 op, dat laatste is ook proefondervindelijk vastgesteld overigens! Aan het begin van de avond was het nog een beetje sprookjesachtiger met alle lampjes en mijn camera heeft dan ook overuren gedraaid in Jiufen!

In Jiufen heb ik ook besloten mijn portemonee te vervangen, in mijn oude zat een gat in het munt-vakje wat natuurlijk nog minder praktisch is dan een gat in je hand. Met de oude portemonee besloten Joakim en ik het lokale criminaliteits gehalte eens op de proef te gaan stellen. Ik ging rondlopen met mijn oude portemonee half uit mijn broekzak in de hoop dat een of andere Taiwanees hem mee zou nemen en alleen wat verkreukelde bonnetjes zou vinden. Het vooroordeel over de ongelofelijke socialiteit van de Taiwanezen bleek waar, want binnen vijf minuten was er een meneer die me er op wees dat mijn portemonee wel gevaarlijk ver uitstak. Ik heb hem vriendelijk bedankt en de inhoud van de portemonee gegeven!

Op alle kassabonnetjes die je hier krijgt staat namelijk een nummer voor de loterij, ik hoop dat hij ontzettend rijk wordt! Op de lokale markt heb ik Chinese inkt gekocht met een kaligrafie-kwastje. Deze heb ik gebruikt om verder te gaan met ‘operatie Post-it’. Hij is nog niet af, maar hieronder een WIP op mijn kamer …

WIP = Work-in-Progress, wat dacht jij dan? …